‘Wat, ben jij nog steeds alleen? Hoe kan dat nou, je bent zo’n leuke vrouw!’ Ik hoor het al bijna negen jaar. Sinds de vader van mijn kinderen, Marc, en ik uit elkaar gingen is dit een vraag die veel mensen in mijn omgeving bezighoudt. De zucht van verlichting, als een plotseling opstekend windje op een hete zomerdag, die mijn vrienden en familie slaakten toen ik eindelijk, eindelijk een nieuwe man aan mijn kinderen had voorgesteld en meenam naar familiefeestjes, voelde ik tot in mijn diepste vezels. Ik werd weer voor vol aangezien en uitgenodigd voor grote mensen etentjes waar alleen stellen aan tafel mogen aanschuiven. Maar, hoe fijn en comfortabel het ook was dat ik opeens, als een broek die weer dicht kan nadat je kilo’s bent afgevallen, in mijn omgeving paste, was ik niet gelukkig met de betreffende man. Hij was saai, burgerlijk en vond alles wat ik deed fantastisch. Als een moeder die de foeilelijke tekening van haar kind de hemel in prijst. Dus maakte ik het uit en werd per direct uit de comfortabele wereld waar ik me even in had mogen begeven gegooid.

In de negen jaar dat ik nu alleen ben heb ik op liefdesgebied al zo’n beetje alles meegemaakt; de rebound, vele scharrels, Tinderdates, een relatie met een getrouwde man, een langdurige relatie met een man met kinderen en veel tijd als vrijgezel. Wat dit voor effect heeft op een omgeving waarin zich bijna alleen maar gezinnen met getrouwde stellen bevinden boeit me mateloos. Net als de intense band die je met je kinderen opbouwt wanneer je ze alleen moet opvoeden, de obstakels die je op die weg tegenkomt en het vele onbegrip van familie en vrienden omdat je niet de gebruikelijke route bewandelt in het leven. Ik besef dat ik me in een uitzonderlijke positie bevind, met nauwelijks gescheiden mensen om me heen in de enclave van hoogopgeleide tweeverdieners die elkaar in de huwelijksgreep houden, omdat ze anders de hypotheek niet kunnen betalen. Alleen al doordat ik in het enige huurhuis in de wijk woon heb ik een uitzonderingspositie.

De relatie die ik met mijn ex opnieuw moest vormgeven, omdat we nu eenmaal kinderen samen hebben, is een verhaal apart. Elke keer als ik denk dat ik hem eindelijk begrijp en weet hoe ik met hem om moet gaan, is er weer iets veranderd. Als een baby die een sprongetje heeft gemaakt en daardoor anders benaderd moet worden. De gevoelens naar elkaar toe, wisselvallig als het Nederlandse zomerweer, de komst van nieuwe partners, verschillende ideeën over het opvoeden van en de omgang met onze kinderen zijn alleen al ingrediënten voor een boeiend verhaal.

Dus ging ik schrijven. Over de eerste, heftige periode na de scheiding waarin ik in shock verkeerde omdat ik nooit had gedacht dat mij dit zou overkomen. Hoe ik vanuit een totale overlevingstoestand opkrabbelde tot een zelfstandige moeder die haar leven op orde heeft. Over mijn avonturen op liefdesgebied. De irritaties met mijn ex, de reacties uit mijn omgeving. Een deel van dit verhaal komt terug in mijn boek. Maar, omdat het na mijn boek niet stopt schrijf ik door en plaats de verhalen op deze site. Ik hoop dat je er wat aan hebt en zo niet, dat je in ieder geval geniet van het lezen.