‘Oh, die film is leuk! Zullen we daar snel naartoe gaan?’ Timo wijst enthousiast naar de tv waar de nieuwe Scoob! film wordt aangekondigd.
‘Leuk, we zijn al lang niet naar de bioscoop geweest,’ reageer ik, ‘maarja, wanneer zouden we dat dan kunnen doen?’
‘Dit weekend?’
‘Nee, dan zijn jullie bij papa,’ ik blader ondertussen door mijn agenda.
‘Het volgende weekend dat we bij jou zijn dan?’ vraagt Timo hoopvol.
‘Maar dat duurt nog heel lang schatje. Over twee weken begint de vakantie en gaan jullie gelijk dat weekend met papa weg. Dit is dus voorlopig ons laatste weekend samen.’
Teleurstelling kruipt als een gemene slang over zijn gezicht.
Ik voel de onrust in mijn lichaam opborrelen, beginnend in mijn buik als een opkomende misselijkheid, zich snel verspreidend tot in de uiteinden van mijn ledematen. Dit gebeurt nou elke keer. Omdat we maar de helft van de tijd samen hebben is het plannen van dingen, naast alle activiteiten die er toch al zijn, een haast onmogelijke aangelegenheid geworden.
De familie barbecue, elk jaar in de zomervakantie gepland omdat we dan toch veel tijd hebben, is, ieder jaar weer, een levensgrote stressfactor voor me. Marc en ik knippen de zomervakantie in tweeën waardoor we elk drie weken met de kinderen hebben die we naar eigen inzicht kunnen invullen. Maar omdat we in die drie weken ook op vakantie willen, blijft er vaak maar weinig tijd over om andere dingen te plannen, zoals de familiebarbecue, maar ook logeerpartijtjes met vriendjes of andere uitjes.
‘Maar, het moet toch wel lukken om in zes weken tijd een keer een barbecue te plannen?’ vraagt mijn moeder nadat ik heb uitgelegd dat het dit jaar, wederom, heel lastig wordt.
‘Ten eerste zijn het maar drie weken,’ reageer ik bits, ’waarvan ik al bijna twee weken op vakantie ben en ten tweede hebben de jongens de laatste week alweer allerlei sportactiviteiten waarvan ik de precieze planning nog niet weet.’
‘Oh, dat kan dus wel en even tijd maken voor je familie kan niet?’ reageert mijn moeder.
In de hoop nog een vrij moment te vinden die ik eerder over het hoofd zag scroll ik paniekerig door mijn agenda. ‘Natuurlijk wil ik tijd maken voor mijn familie mam,’ zucht ik, ‘maar jij wil dat Valentijn en Timo daar ook bij zijn en die heb ik nou eenmaal maar de helft van de tijd.’ Aan de stilte aan de andere kant van de lijn hoor ik dat het niet begrepen wordt en helaas lost zoeken naar een weekend in september ook niets op. Het ene weekend wordt gevuld met de verjaardag van Valentijn en het andere weekend is mijn zus een weekendje weg. Dat laatste wordt overigens niet als een probleem ervaren, want mijn zus, vaker uit dan thuis, mag toch ook wel eens een weekendje alleen met haar man weg? We komen er niet uit en besluiten de barbecue op te splitsen, dus mijn ouders barbecueën met mij en mijn zus apart. Wel wordt daarbij in de familie app medegedeeld dat het niet anders kan omdat ik zo druk ben. Dat ik de eerste drie weken van de zomervakantie alleen thuis zit met een bijna lege agenda wordt er niet bij verteld.
‘Wie is de mol begint weer mama!’ Nadat ik heb opgehangen met mijn moeder komt Valentijn de kamer binnengelopen.
‘Wat leuk! Wanneer begint het?’ vraag ik.
‘Op de zaterdag na de zomervakantie.’
Precies de dag waarop ik de barbecue met mijn ouders heb gepland.

De zaterdag na de zomervakantie vleien we ons, met een groot glas sinas en ieder een bakje chips, voor de tv.
‘Gezellig he mama?’ glundert Valentijn, terwijl hij zich nog even extra dicht tegen me aan nestelt, ‘een echte familie zaterdagavond.’
Ik aai hem over zijn dikke, donkerblonde haar en denk aan het gesprek dat ik met mijn moeder had om de barbecue te verzetten naar zondagmiddag.
‘Oh nee!’ alsof hij plotseling door een beest gestoken wordt schiet hij overeind.
‘Wat is er?’
‘Ik bedenk me net dat we volgende week zaterdag bij papa zijn, dus dan kunnen we het niet bij jou kijken!’ Alsof zich net de grootste ramp op aarde heeft voorgedaan kijkt hij me vol afschuw aan.
‘Ja, dat is jammer he? Maar dan kunnen jullie het toch met papa kijken?’ de woorden die mijn mond uitkomen zijn veel verstandiger dan wat mijn gevoel uitschreeuwt.
‘Maar dat is toch niet leuk voor jou?’ reageert Timo.
‘Weet je schatjes, we maken er gewoon onze om-de-week familieavond van. Dat is toch ook bijzonder?’
‘Ja, dat is zo,’ en zonder er nog meer woorden aan vuil te maken nestelen de jongens zich weer tegen me aan. De eerste om-de-week-familieavond had ik voor geen enkele familiebarbecue willen missen.